Αφού είδαμε μέχρι τώρα τι ζητάμε από τον Θεόν στην αγρυπνία μας, για να είναι ένα σάλτο προς τον Θεόν και όχι ένα σκοτάδι, ένα μαρτύριο, τώρα ας πλησιάσωμε περισσότερο την ώρα αυτή της αγρυπνίας.

Είμαστε μόνοι στο κελλί, δεν υπάρχουν άλλα πρόσωπα, ούτε μεταφέρομε μέριμνες ή λογισμούς. Όταν όλα τα θέτωμε εκποδών από το μυαλό και την καρδιά μας, δεν ευρίσκουν κάποιο σημείο για να κολλήσουν. Ό,τι είναι ξένο προς την ζωή μας, δεν έχει καμιά όρεξι να μπή στον νου ή στην καρδιά μας· μόλις πλησίαση, φεύγει ευθύς αμέσως. Οτιδήποτε κολλάει στο μυαλό μας, σημαίνει ότι το θέλομε, το αγαπούμε, υπάρχει ήδη στο βάθος της ψυχής μας. Βεβαίως, ο Θεός επιτρέπει στον σατανά να βάλη κάτι πειραστικό μέσα στον άνθρωπο, αλλά μόνον σε έναν πνευματικό άνθρωπο, για να αποκτήση περισσότερη δόξα, τιμή και απόλαυσι. Γενικώς όμως, όλα όσα έχομε στον νου, προέρχονται από τον βαθύτατο χώρο της βουλήσεως και της καρδιάς μας. Εάν αυτά τα αποβάλωμε με μία βουλητική διάθεσι, τότε μένομε ελεύθεροι και μπορούμε να γεμίσωμε με ό,τι θέλομε την ώρα και τον νου μας. Με τί θα γεμίσωμε λοιπόν την λειτουργία μας; Με ποιούς θα ασχοληθούμε;

Ειναι γεγονος οτι, η περιρρεουσα ατμοσφαιρα, πολιτικη, κοινωνικη, εθνικη, στην πατριδα μας, θυμιζει σε οποιον εχει ασχοληθει με την ιστορια αυτου του πολυπαθου τοπου, "μερες αλωσεως", με εντονο το βυζαντινο παρασκηνιο και την ιντριγκα για την επομενη ημερα, πανω απο τα χαλασματα να κυριαρχει.

Τα ορνια περιμενουν, τα κορακια πετουν ανυπομονα, και τα ερπετα εργαζονται υπερωριες. Εχουμε πολλα απο αυτα στην Ελλαδα, και γυρω γυρω.

Δεν σε ξερω, δεν με ξερεις, μπορει και να μην συναντηθουμε εδω, αλλα μας ξερει και τους δυο, απο μεσα και απ'εξω, ο ιδιος ο Θεος.

Μπορει να με απορριψεις, γιατι σου μιλω ευθυς εξ'αρχης για τον Θεο. Ετσι ηθελα να σου μιλησω, δεν ηθελα να στο φερω γυρω γυρω και με τροπο.

Αυτο σου δινω γιατι μονο αυτο εχω, αυτο εχουμε ολοι, ακομα και οταν δεν το ξερουμε.

Περιμενε λιγο. Μη φοβασαι δεν θα σου κανω "κατηχηση", αφ'υψηλου, ουτε "παρηγορια στον αρρωστο". Αυτα ειναι για τους βολεμενους.

Βηματα ακουστηκαν...

Μεσα στην αιωνια νεκρικη ησυχια, απο τα βαθη του ερεβους και την αβυσσο της οδυνης, μεσα στο ψηλαφητο σκοτος, και τις ανηλιαγες φυλακες του αδου, ακουστηκαν βηματα γνωριμα, και αγαπημενα, στον πρωτοτοκο των πεπεδημενων, τον πρωτοεξορισθεντα απο τον Παραδεισο.

Ο Αδαμ σκιρτησε.

Ποτε δεν ειχε παψει να ελπιζει. Ειναι και αυτο ενα απο τα θεϊκα ιδιωματα που εχει ο ανθρωπος, ως δωρεα με το κατ'Εικοναν.

Η ελπιδα, χερι χερι με την πιστη, ειναι δοσμενες εκ Θεου, εξαπαντος.